2/11/2007 - YAĞMUR VE SONBAHAR...BİNNUR EDİSAN

Yağmur ve Sonbahar... - Pencere kenarında yağmur bulutlarının damlaları toprağa bırakmasını beklerken elimd fincan sıcaklığını yitirene dek kahvemden bir yudum bile içmedim. Yağmur yağmaya başladığı an önce pencereye yansıyan yüzüme, sonbahar senin mevsimin az kaldı sabret, dedim sonra soğumuş kahvemden ilk yudumu içtim; zevkle… Adına ‘hüzün’ mevsimi deseler de ben en çok bu mevsimde geçmişimi sorgular ve en çok bu mevsimde içimdeki yangınları söndürmeyi başarırım. Sıkı sıkı sarıldığı dalından zamanı gelince sarı benziyle kopup yere düşen o sert yapraklardan biri gibi hissederim kendimi ve işte bu yüzden ne zaman bir sonbaharda dalımdan kopmayı başarsam yere düşmeye razı olurum.Çünkü zamanı gelmiştir kopmanın da vazgeçmenin de... Hayata hangi sesi versem ya da vermek için uğraşsam o sesin bir gün bana dönmesi gerektiğini, sesimi duymayanlarıysa yüreğimden çıkarmaktan başka çarem olmadığını artık öğrendim. Yağmur hızla yağarken dışarı çıkıp yürümek istedim. Yol boyunca göz yaşlarım yağmura karıştı ve ağlarken onu neden terk ettiğimi düşündüm: Beraberken ne kadar yalnız olduğumu, bölüşemediğimizi, çoğalamadığımızı ve maalesef yaşayamadığımızı…Oysa onlarca geçerli sebebi bir gece vakti aniden onu karşımda gördüğümde bana aşkla baktığına inanıp geçersiz hale getirmiştim.Hiç gocunmadan yeniden denemeliyiz, demiştim içimden…Yanıldığımı daha doğrusu beni yanılttığını defalarca ispatlamasına rağmen yine de beni sevdiğine inanmıştım…Ta ki yağmur yağana dek! Kurduğum onlu hayalleri çam ağaçlarına dokuna dokuna yürüdüğüm sokaklara bıraktım, artık başka bir kadına kendini adamış eski sevgilimin yüzünü son kez gözlerimin önüne getirdim ve yere düştüm ama nihayet senden koptum, dedim sessizce…Yağmur yağmaya devam ederken yüreğimdeki yangın sahiden sönmüştü. Eve döndüğümde, nisan sonunda gelip sonbaharda göç eden kırlangıçları düşündüm.Göç ederlerken şiddetli yağmur ya da fırtınayla karşılaşınca ölen kırlangıçları…Yıllar önce bir nisan sonuydu hayatına adım attığımda ve şimdi sonbahar! Kırlangıçlar gibi sıcak memleketlere göç edemem belki ama bugün bendeki son soluk alışını dinledim.Eğer yüreğimin ta içindeki yüreğini susturmasaydım gittikçe hızlanan yağmurda ağlamak yerine ölebilirdim. Aylardır başka başka şehirlere kaçtım ama her seferinde acılarım katlanarak döndüm Ankara’ya. Artık bu şehrin seni bana hatırlatacak hiçbir sokağından geçmeyeceğim, adının anıldığı hiçbir sohbete katılmayacağım ve sen adımı asla duymayacaksın. Evimde -kendi özel alanımda- ruhumun bu yorgun argın ve yıkık zamanlardan kurtuluşunu kutlayacağım ve en önemlisi hayallerimin gerçeğe dönüşünü keyifle izleyeceğim… Merak ediyorsan: Yağmur yağdı, yarıklar kapandı!     bilincisigi@mynet.com

2008-04-13 13:25:29 - Okuyorum

2007-12-21 08:04:43 - Ayni sarki

2007-11-13 00:47:07 - BİNNUR EDİSAN FARKLI