2/11/2007 - SİYAH BEYAZ İSTANBUL...BETÜL YAZICI

SİYAH BEYAZ İSTANBUL I. durdu tren durdu sise aldırmayan kum saati burnumda artık taşraların hazin kokusu yangın yeri ıhlamur desenli eteğim sırtını çoktan dönmüş örümceklenirken hep aynı ikindi aşkımızın şarkısını mırıldanıyor ağır aksak taş duvarlar Uykuda mısın sevgili yarim, uyan, uyan… balıkçı tezgahlarında adım kısalıyor sararıyor kanatları lüferlerin kimliksiz acılar, yitirilmiş bir cüz yağmurdan vazgeçmiş ara sokaklar sıcak miting alanları geçiyor üstümden Üsküdar dolmuşları eriyik halim asfalta bulaşıyor Bizans hanesinde medüsa başları ağlayan kayalarda savaş kahramanı kesik başlar ilk kez dinliyorum ardıç kuşlarını bir çığlık! görmedim, duymadım, bilmiyorum at meydanlarını uzantısıydı oysa adımın bu kent şairlerin yattığı köprü altlarından geçiyorum bensiz eksik kalmış şiirlerin son dizesi radyoların içinden, çekingen kız hallerinden abla evlerinden başım dizimde, giz denilen şeylerimle altı üstü birkaç kişiyiz ama yer yokmuş bize kayıkhanede II. bakımsız düşlerim, eski moda gömleğim noktaları iki yana düşmüş sızımla bir balıkçı kahvehanesi ince belli bardağın ağzındaki en güzel gülüşü gündelik teri, yosun kokan kum tanesini yerli yerine dikilitaşın kayıp gölgesine bağdaş kurdurup oturtabilseydim eğer gözlerinize, oradan yüreğinize seğirten kirli mavinin tozunu almış olurdum ellerimle lodosundan, karayelinden kanatlar takabilseydim karabasanlarınıza kendime çevirebilirdim bu eski madalyonu karşımda en eksik haliyle belki Haşim, belki Turgut….kırçıl martılar ağaran günün eş anlamlısı değildir saçlarınızdaki aklar hani adlarınız, çocuklarınız, telaşınız, yer döşekleriniz pencereden bakamayan suçlu gölgeniz Karaköy iskelesinden değil annelerin küskün yüzlerinden kalkıyormuş sessiz vapurlar artık hiç ağlayamayacak bir çocuğun gözleriymiş son durak bilmiyordum, ben yaşlardaymış III. ve saat altı ve saçak altı ve saçlarıma eklenen Rumeli hisarı bir pencere kenarı yahut tramvayın altı meydanda bayramlık heykel, mızıka ve yağmur Rejans’ın orada, tam köşede gülümseyen dudaklar sokakta, soğukta, köşe başında bir başına kadının adı masumiyeti alıyorum dudaklarından, kaybediyorum yine geliyorum, bakmıyorum bu sefer yerli yerinde kuruyor mu lavanta kokan çamaşırlar durmaksızın gömlek değiştiriyor kent alınganlığı anlaşılmıyor ne dediğimiz haydi bana çevirin Süheyla’nın sesini, Seyyan hanım’ın, Necla’nın: yüksek kaldırımın taşları yenilenmiş kule dibinde kırmızı karanfiller demleniyor mu hâlâ aşkımız eteğimize serilen kıyıda en çok neye seviniyorum biliyor musunuz; hâlâ o sandal oysa ben kocamış evleri dolduruyorum Ortodoks valizime köprü altlarının fısıltılarına yer kalmıyor, güzelim gazellere gölgelenmiş yüzümü karşı kıyıya koyunca dengede duruyor sanki köprü nefes almadan uzaklaşıyor taş plağın cızırtılı sesi “gönlümdeki bu sevda hiç dinmeyen bir acı, ruhumun derinlerinde gözlerim yaşla doldu, bana bilmem ne oldu en candan arkadaşım ruhumu saran derin gece, ben kime bağlanmışım ağlıyorum gizlice kimsesiz karanlıklar derdime şifa verir kalbimdeki yaralar daha çok, daha derin” aç gözlülüktür hiçbir şey istememek her yerde birden olabilmekse... bekletiyor buharını kara tren düş kırıklarını çıkardım avucumdan şimdi vakt-î çağla...     bilincisigi@mynet.com