8/10/2007 - NE SEVEBİLİR NE TERKEDEBİLİRSİN.. Tuğçe

Bazen öyle bir ilşkiye tutulursunuz ki,ne sevebilir ne terk
edebilirsiniz.


Körkütük  bağlanmışsınızdır aslında...


En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır;
iç çekişmelerinizin nedeni, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur.


Gözyaşlarınız da, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır.
Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak...
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz;


Ölmek var, dönmek yoktur.


Gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını...
Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya...
Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz:
"Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..."


Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye başlarsınız.
Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız.
Gözünüz kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz.


"Eskiden böyle miydi ya..." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin
kapısı;
açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından...
Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz.
O, sevgisizliğinize yorar bunu...
İhanete sayar.


Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kâbusa
dönüşür birden...
Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz
yüzünüze...
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkûm eder.
Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden...


"İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz.
Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, ama böyle de sevemezsiniz.
İhanetten kırılmıştır kaleminiz; severek, terk edersiniz...


"Madem öyle..." nin çağı başlar ondan sonra...
Mademki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir,
Mademki kıymetinizi bilmemiştir,
o halde "günah sizden gitmistir".


Lanet ederek bu karşılıksız sevgiye , çekip gitmeleri denersiniz.


Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre...
Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni...
Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur.
Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır
çevresini...
Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye...


Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla...


"Bana ne... Kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre...


Ama sonra...
Ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen
bir koku,
hatırlatır onu yeniden...
Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız.
Kokusunu özlersiniz;
türküsünü söylemeyi,
şarkısını dinlemeyi,
yemeğini yemeyi,
elinden bir kadeh şarap içmeyi...


Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına
fısıldasın diye...
Dönüp,
Seni Seviyorum


Diye bağırmak geçer içinizden... Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.

Anlarsınız ki bir çaresiz sevgidir bu, ne onunla olur, ne onsuz...
Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu,


Hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu...


Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz. Sürünür gidersiniz ...