28/5/2007 - ÇÖZÜLÜŞ...hüseyin k..

ÇÖZÜLÜŞ...

Bir yerlere tutunamadığını hissediyorsun. Herşeyin yabancı olduğunu bile bile, o şeyler olmadan da yaşayamayacağını düşünüyorsun.Bunu düşünmeninse seni yavaş yavaş bitirdiğini, sonuçta geriye kalanın bir enkaza dönüşmekte olan kendin olduğunu düşünüyorsun.

Devamlı bir karasızlığın içindesin; neyi ne zaman seçeceğinden tam emin değilsin. Aslında her seçimin, seni başkalarının iradesine doğru itiyor durmadan. Bazen içinde ağır ağır ilerleyen bir daralmayı hissediyorsun. Korkuyorsun. Dahası korkmanın, daha korkunç birşey olduğunu anlıyorsun zamanla. Korkularının tamamı tek bir korku koridoruna açılıyor, ölüm korkusu.

Düşüncelerin seni esrarlı bir üçgenin içine sokuyor, boşluk, ölüm ve yokluk. Aslında tüm çaban, tüm gelip-gitmelerin bu üçgenin içine hapsolmuştur.    Sense varoluşun tam da bu üçgenin içinde saklı olduğunu biliyorsun. Bu bilinç seni dış dünyadan koparıp, sende şizofrenik bir içdünya yaratıyor. Artık yabancılaşmanın tüm sınırlarına anlam veremiyorsun. Sadece dış dünya denen gerçekliği seyrediyorsun. İnsanlar'sa senin için fazla birşey ifade etmiyor, korkudan başka. Korkuyor ve aynen bir buzul gibi çözülüyorsun.

Öylesine içine almış ki bu üçgen seni, dışarı çıkmanınsa hiçbir anlam ifade etmediğini düşünüyorsun. Boşluk, ölüm ve yokluğun sonsuz bir zincir olduğunu ve bu zincirin seni kuşattığını sanıyorsun. Gerçekle bağların azar azar inceliyor ve her inceliş seni metafizik bir koridora sokuyor. Karanlık ve nemli koridorlar, gerçeğim bumu diye soruyorsun kendi kendine. Her soruda biraz daha çözülüp derinlere iniyorsun.

Kentin ışıkları sanki seni yutacak canavarların gözleri gibi değil mi?Kaçıyorsun ışıklardan. Kentin varoşlarına doğru. Her kaçışsa kimliğinin bir parçası oluyor, şizofrenik kimliğinin. Bazen ışıklar içinde kentin eşcinsellerini ve fahişelerini görüp, kendine onlara yakın hissediyorsun. Bu hissediş peşini bir türlü bırakmıyor. Çözülüşünde yandaşlar arıyorsun belki de. Ama onlara yakınlaşmaya cesaret edemiyorsun. Çünkü her denemende içindeki o anlamsız korku seni onlardan uzaklaştırıyor. Sadece onları ve onların gerçekliğini uzaktan seyredip iç Dünya'na atıyorsun.

Korkmadığın tek kişiyse sadece kendinsin. Çünkü tutunduğun tek sağlam dalın kendin olduğunu düşünüyorsun. Belki de tutunduğun tek gerçek ağır ağır ilerleyen çözülüşün...

bilincisigi@mynet.com