|
GARDINI AL TÜM SEVİŞMELERE...SeTH
Gardını al tüm sevişlere...
İstisnasız durumların öngörüsü sanırım yaşananlar. Kişisel hezeyanlardakilerin doyumsuz halleri. Kimse elindekiyle yetinmez, yetinenler ise hep serzenişte. Belki de günümüz cehenneminin ayak sesleri ilk name. Patlamış kulak zarlarımızdan ite kaka beynimize kazılan, küçükken hepimizin ailesinin yada büyüklerinin bize dayattığı ahlak kuralları..’ Bencil olma! Paylaşmayı bil!’ Peki bencil olmadık işte. Ya kazancımız? Sadece kırık dökük yürekler,kan sızan birkaç oksijensiz hayal ki onlar da kapkara! Bencil olmak gerekliymiş bazen diye kendimi sorgular oldum artık. Bana bu öğütleri veren annemin gerçekten böyle düşünüp düşünmediğini de..Sadece iyi bir birey olmam için miydi bu öğütler yoksa kabusumda verilen ültimatomlar mı? Türü tükenmek üzere bildiğim birkaç canlı örnek daha var aslında.Hayatları boyunca hep başkalarının mutluluğu için çabalayan birkaç gariban..
Zamanın tüm kumdan kalelerini yapmış biri olarak,her dalgada yıkılmalarına rağmen tekrar tekrar;diyebilirim ki bendim hatalı ve inatçı olan. İnadın getirisi hırs ,onun getirisi hüzün… Diplere çekildikçe azot solumayı öğrenmek iyiydi ayakta kalabilmek adına.. Canım yansa da azotu her ciğerime çekişte ,gözümün perdelerinde hayatım suare yapsa da, yalnızlığın kahkahalarıyla yağabilmek kendi ruhuma, bugünün BEN ini oluşturdu.
Acımasızlığın yırtık perdesinden hiç giremedim içeriye. Denemedim mi? Denedim.. Ama hiç başaramadım,yenilmeyi öğrendiğim tek yarıştı bu. Düşününce yenilmekten keyif aldığımı fark ettim.Evet;merhamet çoğunlukla lanettir.Kabul ediyorum lanetliyim. Ve hep bu lanetin farkındalığına taptım.
Kullanan olmaktansa kullanılan olmanın lüksü pek rahatsız etmezdi beni. Sonuçta kullananlar karşılıksız sevdiklerimdi. İş karşı cinse gelince durum pek böyle olmuyormuş,sonuçsuzluk karşına kale duvarı gibi dikilince anlıyorsun bunu.. O vakit kullanılan olmak tüm zehirli iğnelerini batırıveriyor ruhunun açıkta kalan tensiz bölgesine. Bakışlar arasındaki salıncaktan tepe üstü çakılıveriyorsun buz gibi gerçekliğe.. Başlangıçta yüreğinin derinliklerinde temassız gördüğün bir çift söz yıkıveriyor varolan tüm savunmanı. Gardını indiriyorsun tüm sevişlere, savunmasızlığın gün gelip seni yerden yere vuracağını ise hiç hesaba katmıyorsun.. Gelirse ondan gelsin mantığı benliğinin tüm hücrelerine yayılıyor ta ki ondan gelene dek.. İlk kurşun değdiğinde hayallerine, tuzla buz olan sırça köşkünün tüm minik parçaları gözbebeklerine doluveriyor ve yüzmeye başlıyorsun gözlerinden dökülen denizin içinde.. Önce yavaş yavaş iniş, sonrası vurgun.. Gözpınarlarından kan damlıyor hayatının tam orta yerine, boğulmamak için kan soluyorsun.. Ve başlıyorsun kendi hayalsizliğinin içinde koza örmeye. Zamanın efendiliğinde olgunlaşmak adına bekliyorsun. O ise hayatında kaldığı yerden ,sensiz devamda tüm hızıyla. Bilmediği tek şey ise vakit geldiğinde, geniş kanatlarınla tekrar uçacak, her koza sonunda daha güçlü ,daha ipeksi,rengarenk ruhunla bir kelebek olacağın…
...Seni Seviyorum...
Saman altı düşlerden kurtar beni
Hasat vakti gelmeden
Biçilmeden yüreğim,
Parçalara bölünmeden…
Deniz dibi akıntılarında yitir beni
Boran vakti gelmeden
Ruhum darağacını terk etmeden
Sandıksız ümitlerde yolum yoklara dönmeden..
Efkarın siteminde zor gülün nefesinden al beni
Rengim hüzne akmadan
Daralmadan günüm
Avuntusuz yarınlarda kaybolmadan…
Kandırılmış yalnızlığın ipine astım kendimi
Tut ruhumdan sızan kan kararmadan
Göğsümde duran gül ölümüme alışmadan
Ah be gülüm…
Söyle sen bende bitmeden….
Yağan yağmurun sesi senfoniye dönmeden
Var olan sesin bende şekillenebiliyorken
Savurduğum külüm yere düşmeden
…ben ölmeden…
Gitme...
Çocukluğumun limon kokulu anları
Sandıktan yıkanmadan çıktı…
Yayılan kokudan
oluşmuş tüm yargılar
alaca karanlığa karıştı
kemiksiz düşlerimle sevişen
yabancı…
göz çukurlarımdaki boşluktan
zihnimin kıvrımlarında dolandın
Girişsiz mekanlarda
aranırcasına
Meraklı, aç,tacizkar
Ve ben beklemede…
Arsız dokunuşları ürpertirken
Zaman yargısız infazlarda
Ömrümün dikenli tellere sarınmış yolları
Kanarken …
Titremeden, ürkmeden, göğüs geren
Karaya oturmuş bir mavnada
Fütursuzca
Boşlukta asılı kabuslara….
Ve sen yürümekte…
Kim bilir hangi soğuk nefesle
Nasıl bir geleceğe….
Git//me……. | 
