4/6/2007 - AKLIMI ÇALDI DENİZ....Hüseyin yük

Aklımı Çaldı Deniz...   Ben köyden gelmiştim.Nenemle yaşarken ayırdılar birden. Ağladım özlemlerimden nene özlenmezmi harbiden Kar yağardı nenem beni arkasında taşırdı. Okula o götürürdü hep üşenmeden. İlk okul' u yedi yılda bitirmiştim hatıırla Bir gün deprem oldu yıkıldı evlerimiz. Aylarca çadırlarda yaşadık nenemle biz Babam göç alma zamanıdır diyerek Nenemden ayırdı beni bilmeyerek. Geldik büyük şehire Birde deniz gördüm ilk kere. Kocaman apartmanlar gemiler Sevemedim derken denizi Bir bakkal da karşıma çıktı. Sevda bakışlarımızda başladı birden Yıllarca bakıştık platonik aşıktık. O büyüdü ben büyüdüm. Aşkım kara sevdaya dönüşüyordu. Bakkalları'da kapandı deniz şehirde işe girdi. Bende her sabah her akşam geçerdim sokağından. O bana bakardı ben ona otubüse binene kadar beklerdim. Gece en az on kere pencersinin önünden geçerdim. Emrahtan şarkılar söylerdim. Bu bakışmalar on yıl sürdü. İstettim  denizi vermediler dediler. İnanmadım.. İşte film burda kopmaya başlıyordu. Bir gün bir gün deniz bir taksiden indi yanındaki kimdi? Sarıldı çocuk ona denizde ses çıkarmadı. O an işte o an aklımı sana çaldırdım deniz. Yüreğim tarumar oldu gözlerimin feri soldu. Gökyüzü ve yıldızlar gelinliğine büründü yüzünde. Müebbet gözyaşlarım yağmur gibi yağdı. Zaman durdu inanmadım on yılım dün oldu. Yandı ciğerim yaban oldu sözlerim. Boğazıma düğüm doldu. Deniz evlendi. Kimle bilmiyorum. Ben denizi tanımıyorum. Tanıdığım bir şey var manisa akıl hastahenesi Orada bana ait bir yer var aklımı çaldığından beri Deniz Adım şizofren oldu aşk onsuz son buldu. Duydum ki deniz doğurmuş yüz orkinos on bin yunus. Dalgalarında boğduğu bir ben birde sevgimiz. Siz siz olsaydınız yine denizi severmiydiniz? Bana sorarsanız derimki kim o nerde ben kimdeyim. Sahi bu şiir' i kim yazdı kim okudu aklımı geri verseniz. Tüm denizler ve yüreği taş kalpli sessizler. Ne olur ne olur severken öldürmeyiniz. Aklımı aklınızı kimselere takasa vermeyiniz. Bir garip muhittin' i bitirmeyiniz.....

Hüseyin Yük