gülizar/ülkü

Gülizar, her zamanki gibi Nilay’ın saçlarıyla oynuyor. Belli ki sınıftan başka yerlerde dolaşıyor yine. Onun aslında Sosyoloji koridorlarında olduğunu hemen farkediyorum. İsmini soranlara ‘Ülkü’ diye tanıtıyor kendini. Gülizar Ülkü. Gülizar ismini hiç kullanmıyor. Ama ben hep Gülizar diyorum ona. Bu kızı hiç sevmesem de Gülizar ismini seviyorum.

Gülizar dedikçe köyümü hatırlıyorum. Çeşme başında su dolduran kızları taşıyorum sınıfa. Hepsi al yazmalarıyla oturuyorlar; maniler, türküler söylüyorlar. Kısır tepsisinin etrafına lahana ve marul yaprakları diziyorlar. Gülizar harman yerini hatırlatıyor bana. Döğen üzerine biniyorum. Gizliden gizliye döğenin keskin taşlarını çıkarıyorum, kimseye göstermeden koyuyorum cebime. Gecenin karanlığında taşları çarpıyorum birbirine. Çıkan cinneleri seyrediyorum, sanki yıldızları yayıyorum etrafa. Havai fişekler oluyor çakmaktaşlarım.

Köyümün insanları hep çalışıyor, hiç boş durmuyorlar. Tüm yorgunluklarına inat, her gece ziyaret ediyorlar komşularını, akrabalarını; ya da her gece misafirler oluyor evlerinde. Bu güç, bu kuvvet, bulgur pilavı ile kuru fasulyeden nasıl oluşuyor anlamıyorum

Horozun sesiyle uyanıyorum. Hiç sevmiyorum tarla işlerini. Hele fasulyeleri sulamaya gitmek ölüm geliyor bana. Bazen yatağıma yastıkları yerleştiriyor, sabahtan kaçıyorum evden. Bir seferinde de yüklüğe saklanıyorum. Ablam kaldırmak için yaklaşıyor, “Ali! Ali!” diye sesleniyor. Yavaşça sokuluyor, sessizce açıyor yorganı. Göremiyor beni. “Vilii!” diyor, şaşırıyor. “Eşşek sıpası, yine kaçmış!” diyor. Tutamıyorum kendimi. Bomba gibi patlatıyorum kahkahayı. Atlıyorum yüklükten. Beni kucaklıyor, yanaklarımdan öpüyor. Haydi bakalım Cüneyt Arkın, ‘su sulamaya’ diyor. Salâlar verildiğinde de ‘ölü ölmüş’ diyor ablam.


Soğuk kış gecelerinde ocak başında oturuyoruz. Ellerimizi ısıtarak, diğer uzuvlarımıza taşıyoruz sıcaklığı. Toprak bakraçta yemeklerimiz pişiyor. Her gece mısır patlatılıyor, ateşin koruna patatesler gömülüyor. Kekik ya da nane kaynatıp içiyoruz. Çay özel misafirlere ikram ediliyor sadece. Birkaç kez kaynatarak çayı, öyle atıyoruz posasını. Gecenin geç saatlerinde masal anlatıyor Gülizar Nenem. Sırma Saçlı Kız, Cırtan, Oduncu, daha nice masallar... Uyku girmiyor gözlerime. Sırma saçlı kızı düşünüyorum. Tek gözlü devlerle çarpışıyorum. Ve yeniyorum hepsini. Kırk gün kırk gece düğün yapıyoruz. Sırma Saçlı Kız’ı her gün, her gece devlerin elinden kurtarıyor ve evleniyorum onunla. Hacıteyzemin Hac’dan getirdiği bembeyaz namaz tülbendini örtünüyor, doksandokuzluk tesbihini hiç bırakmıyor elinden Gülizar Nenem. Ellerini öpüyorum. “Büyük adam olacaksın, ilmin kapısı olacaksın, Zülfikar’ı alıp eline, bizleri kurtaracaksın zalimlerden” diyor. “Çocuğun adını Ali koymakla insan Ali olmaz”diyor. Devlerin gerçek olduğunu anlatmıyor nenem. Hep dua ediyor, hep dua. Bana öğrettiği duaları hiç kullanmıyorum, almıyorum dilime. Sadece öldüğü gün, mezarı başında, gözyaşlarımla birlikte tüm duaları da atıyorum içimden. Hepsi onun olsun.
Ülkü’nün kahkahasıyla bozuluyor hayal dünyam. Gülizar, Ülkü diyor kendine. İlk kez, bu kızın doğruyu söylediğini düşünüyorum. Doğru diyorum, o Gülizar olamaz, olsa olsa Ülkü olur. Hâlâ Nilay’ın saçlarıyla oynuyor, hâlâ Sosyoloji koridorlarında. Nilay’a özeniyor bu kız, ama hiçbir zaman Nilay olamayacak. Evet Ülkü, bundan sonra Ülkü diyeceğim sana.


nilay

Nilay kendisine baktığımı fark ediyor. Göz kırpıyor, hafifçe gülümsüyor. Sessizce selâmlıyorum. Bu kez ne oldu dercesine baş sallıyor. Ben de sessizce, ellerimi yana açıyorum, hiçbir şey yok anlamına geldiğini biliyor. Sınıfta tek şakasını kaldırdığım ve yalnızca benim şakalarımı kaldıran, her şeyiyle doğal ve içten bulduğum bir kız Nilay. Annesi babası öğretmen. Okumayı seviyor