29/4/2008 - 3/5/2008 - BİLİNÇ IŞIĞI YIL:2 SAYI:13 SAVAŞ EZGİ MAYIS:2008 SAY

HÜZÜNDAŞ

YALNIZLIĞIN KANATLARI...

Kenti yeni yeni ısıtmaya başlayan bahar güneşinin altında yürüyorum,karşıdan karşıya geçerken trafik lambasındaki yeşil rakamların 30’dan geriye doğru teker teker azalmasına bakarak, adımlarımı saniyelere uydurarak yürüyorum.Zamanın eskittiği,görkemini yitirmiş kale surlarının küçük bir parçası gölge vermiş ,karlar erimemiş henüz o serinlikte...Otobüs duraklarının önünden geçiyorum,uzamış saç ve sakalları ile hırpani görünüşlü,soluk paltolu, gocuklu çirkin erkek kalabalıkları,bir örnek kaban ve mantoları içinde bir örnek eşarpları ile kadınlar,bir örnek okul giysileri içinde sevimli genç kızlar ve yaşama karşı besledikleri tüm isyanı ciğerlerine çektikleri sigara dumanı ile ifade eden bir örnek sivilceli ergenler,çektikleri her nefes; anneye ,babaya ,okul müdürüne,öğretmene karşı bir başkaldırı sanki...Saygı duyulmayan kişiliklerini kabul ettirme ,direnme biçimleri...

Yürümeye devam ediyorum,sanki tüm insanlar benim gittiğim yönün aksi istikametinde ilerliyor,sanki  kasaba papazının Albay Aurello’nun çocuklarının alnına külle çizdiği bir daha silinmeyen o haç işaretinden benim alnımda da var,tüm insanlar alnımda ki bu soluk lekeye bakıyor...Tarihin hangi çürümüş devresinde alnıma kim çizdi bu lekeyi,anlamaya çalışmadan acı ve tiksinti bile duyamayacak bir yorgunluk ve umarsızlıkla bakıyorlar bana.Bana bakarken aslında bakışları beni delip geçiyor beni görmüyorlar.Yokum ben sanki...Yokum ,kentin bu kirli kaldırımlarında balgamlara basmamak için tedirgin yürüyen ben değilim,işittiğim ama duymadığım onlarca ses var etrafımda ,beni çevrelemeden uzağımdan geçiyor taşıtlar ,klaksonlar,insan sesleri...Ruhum bedenime kısa bir veda il yükseliyor gökyüzüne.Acının yükseldiğini bulutlara karıştığını işte şimdi anlıyorum.Gökyüzünde acısını salmış kent insanlarının ,tüm kentin acısı görünmeyen bir tabaka oluşturmuş.Dokunulabilir.Bu tabakadan bakıyorum kendime/ kente,bu kaleyi ilk kez görüyorum sanki,bu camiyi...Kentin tam göbeğine diktikleri ,gurur duydukları, benimse hiç benimseyemedim o meşhur oteller dizisinin kentteki temsilcisini ilk kez görüyorum,içime dolan sevgi değil,özlemde,ait değilim bu kente,tarihi kapalı çarşının kapısına, kapını üzerindeki kitabeye hüzünle bakıyorum,bakışlarımla okşuyorum,tarihi iç kalenin surları,bu surları mesken tutmuş güvercinler,bu güvercinlere elindeki plastik bardakla yem satan adam...Telefon kulübeleri,yan yana dizilmiş ayakkabı boyacıları; geçim derdinden mi oturuyorlar burada yoksa kentin otantik ve modern meydanına bir figür olarak mı eklenmişler,onlar sahici mi yoksa bir örnek cansız mankenler mi?Başımı sola çevirdiğim zaman gördüğüm tarihi saat kulesini de 2.Abdülhamit mi yaptırdı acaba ,bilmiyorum.Çok da önemsemiyorum.Saat kulesinin hemen yanında altın gibi parlayan ata binmiş Mustafa Kemal heykeli,oysa ben isterdim ki bu ülkenin meydanlarını asker elbiseli,kılıçlı,at sırtında ,parmağı ile ufku gösteren Mustafa Kemal heykelleri kaplamasın.Onu kitap okurken gösteren heykeller de yapsınlar.Birbirine sevgi ile sarılmış insanların heykelleri,baktığın zaman içine aşk dolduran heykeller olsaydı keşke...Denizi, defne dalını,kuşları,çiçekleri,böcekleri simgeleyen heykeller,dansı,müziği,şiirleri...Şiirler tabletlere kazınsaydı ve meydanlara dikilseydi çeşmeler yapılsaydı altına,çeşmelerin ve havuzların kenarlarına neşeli kızlar ve erkekler otursaydı,şiirler okusalardı bir birilerinin gözlerine bakarak...Bu kenti ilk kez gördüğüme yemin edebilirim,otuz yılımın burada geçtiğine kimse ikna edemez beni...Bu kenti ilk kez gördüm ve unutacağım şimdi,bakar bakmaz unutacağım....Benim kentim değil burası,benim ülkem, benim dünyam değil burası...Ben omzunda yalnızlıktan tüyleri olan görünmeyen kanatlarla dolaşan bir avare...Ölümcül bir yara gibi yalnızlığını taşıyan ve bu yarayı gizlemeye çalışan