29/4/2008 - 3/5/2008 - BİLİNÇ IŞIĞI YIL:2 SAYI:13 SAVAŞ EZGİ inziva MAYIS:

İNZİVA

                                                                                                                                                                      Ertelenmiş düşlerle ötelenenen bir adamı çağrıştırmaktaydı yüzü, ruhundaki devinimin seyrine katışırken gözlerim.. Sus ifadesinden çıkarılamayabilecek kırgınlıklarını salt bir bakışta özetleyebilirdi, onca çarpık gözleşmenin arasından yoğunlaşabilirdi istese, vurgunuyla karaya göçmüş bir deniz edasıyla; kucaklayabilirdi yeniden hayalleri. Tekerrür edebilirdi vakit, aynı balığa yem olabilirdi yine, felaket ruhu taşıyan dalgaların pususunda…

Korkusunu azığı gibi sarmalamış, sıkıştırmışken aklına, yeniden gösterime girebilirdi aynı film, farklı bir sinemadan göz kırpabilirdi, daha yedisinde bir çocuğun gözlerinden kanla karışık bir yağmur cinsinde yağabilirdi.. Bağırabilirdi onca sustuğu, evhamına kaşık çalabilirdi ürpertisi.. Zati karıştırıyordu hep neyi istediğini, aç da kalsa olurdu, böyle bir doygunluktan yaratamayacağı dışkılara gebe idi gönlü, içrek.. Dönüp bakabilirdi tam da oradan, geride aforoz edilen yarının çığlık çığlığa sürülen tarlalarına. Farazi sözcüklerle çetele tutuyordu o vakit; kimi tanısa, kimi tanısa martaval bir masal.. Hiç salavat getirmediğine şaşışından taşan bir titremesi vardı ki, en çok ona boynunu büker, tanışmamış oldukları için küfrederdi Allah’ına, yeriyle yurduna, yersiz ,yurtsuz söverdi..

Arada göze çarpardı, bazısının bazısından bazı fark edildiği...

O aralar kime sustu ise kendini, yanlış anlandı; yada anlam ile yoğrulmaya çalışılan bir teknenin hamuru oluverdi hep mayasız.. mayasız göllere kaşık çaldı.. Usta aşçı idi herkes, kendisinden türlü yemekler çıkarabilmenin hesabını yapıyordu; işbirlikçileri vakit.. Pişmem dedikçe o daha bir altını yaktılar kazanın, ateşi körüklediler.

Kimsenin fokurtusundan korkup suratına çarpamayacağı kamufle sözcüklerle raks eden yıldızları koluna takıp, kostak kostak dönüyorken gün yine, neyi varsa sakladığı adamın; gömüverirdi seslerini, ulaşabildiği cümlelerin en izbesine…

Birazdan sesini çağıracaktı sesi, şarampollerine kayacaktı çığlıkların kuyruğuyla dalga geçen tilkinin didikledikleri.. Beyninin kusmuklarını temizlemeye çalışırken birileri, o gene uyku ile olan diyaloğuna sövecek, sığınacaktı kendi dehlizlerinde batarken kocaman bir dünyaya ve ona ışık saçan güneşe..

Ona bir ‘ şiir düzecekti ‘ öteki kendi, huzursuzluğunun şefkatli kollarıyla kucaklanan bir ömrün belirsiz öğelerininin gölgelerine bürünen zamanın dallarından yetmemiş bir meyveyi koparır gibi..

Ve şarkıları.. En kuytu mekanların şarapçıları tarafından mırıldanılacaktı, en çıplak haliyle Ay’a kur yapan gecenin gözlerinin içine baka baka..

Bu tabloda ki denklemin bir sağlaması yapılmak istenecek elbet, karikatürize edilmiş bir çığlığın fotoğrafının renkleriyle oynamak isteyecek birileri, mikrofon tutmak isteyen de çıkabilir karga sesime, beni yargılamak isteyende.. bu oyunda yokum dedim mi ben, beni ayırın, ıskartaya koyun beni. Benliğimle tezat oluşturan bir ruhun gece bekçiliğini yapıyorum, her an sabote edilebilir, her an taarruza geçebilirim…

Sanmayın..